سلام خدمت دوستان خوبم

ممنون که این مدت منو تحمل کردید

از شما یه نظر می خواستم 

خواستم شعرای خودمو بزارم داخل وبلاگم

 نظر بدید که بزارم یا نه ممنون میشم

ممنون که اومدید

به امید موفقیت

همه رفتند کسي دور و برم نيست
چنين بي کس شدن در باورم نيست
اگر اين آخراي عاقبت بود
که جز افسوس هوايي در سرم نيست
همه رفتند کسي با ما نموندش
کسي خط دل ما رو نخوندش
همه رفتند ولي اين دل ما را
همون که فکر نميکرديم سوزوندش
عجب بالا و پايين داره دنيا
عجب اين روزگار دلسرده با ما
يه روز دور و برم صد تا رفيق بود
...منو امروز ببين تنهاي تنها
..........تنهاي تنها
تنهاي تنها..........
......تنهاي تنها

چقدر جای تو خالی است

کجاست لحظه ی دیدار ؟

میان بغض ، سکوتی زجنس فریاد

بیا ، که دیده ی تو را ، آرزوی دیدار است

تو از قبیله ی نوری ،من از تبار صبوری

تو از سلاله ی عشقی ،من از دیار نیاز

من از نگاه مانده به در خسته ام ، عزیز رویایی

تویی نشسته ای به ادینه ام ،بگو که میآیی

اگر نگاه منتظرم را ،گواه میخواهی

اگر شکسته دلی را ،بهانه میدانی

اگر سکوت غریبانه ، ایت عشق است

اگر که صبر ، صبر ،صبر ،بهای دیدار است

به جان غنچه ی نرگس تو را خریدارم

نشانده مهر تو بر دل ،به شوق دیدارم

من عاشقانه تو را ، در نماز میخوانم

شکوه نام تو را خوانده ،باز میخوانم

هزار پنجره از این نگاه ، لبریز است

بگو ، بگو که وقت طلوع ستاره ، نزدیک است

نشانده مهر تو بر دل ،خروش نام تو بر لب

نفس زیاد تو ،بوی تو را گرفته است اینجا

بیا ،که عشق تو میکند در سینه غوغا

نبوده تو غایب ،طلوع فردایی

تو حاظری و حظورت ، حظور زیبایی

امید دیده روشن ، ز دیده پنهانی

مرا به مهمانی چشمان خود نمیخوانی ؟ ؟؟ !!!

تو را با اشک خون از دیده بیرون راندم آخرهم

 

 که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزو را

 

به زلف دیگری آویزی آن گل های صحرا را

 

                مگو با من ، مگو دیگر ، مگو از هستی و مستی

   

مرا از سینه بیرون کن

 

 

ببر از خاطر آشفته نامم را...بزن بر سنگ جامم را

 

مرا بشکن ، مرا بشکن.

 

تو سر تا پا وفا بودی    تو با درد آشنا بودی

 

ولی ای مهربان من 

 

 

 بگوآخر که از اول کجا بودی؟

 

 

رها کن این دل غمگین و تنها را

 

که دست دیگری بنیان کند روزی بنای عشق و امیدت

 

شود امید جاویدت

 

تو را راندم

 

ولی هرگز مگو با من

 

که اصلا معنی عشق و محبت را نمی دانم

 

که در چشمان تو نقش غم و دردت را نمی خوانم

 

تو را راندم

 

ولی آن لحظه دل درون سینه ام ناله می زد :

 

باز کن از پای زنجیرم

 

که بگریزم، به دامانش بیاویزم

 

به او با اشک خون گویم

 

مرو من بی تو میمیرم

 

ولی من در میان هایهای گریه خندیدم

 

که تو هرگز ندانی

 

بی تو یک تک شاخه ی عریان پائیزم

 

دگر از غصه لبریزم

 

در این دنیا بمان بی من

 

برای دیگری سر کن نوای عشق و مستی را

 

بخوان در گوش جان دیگری آوای هستی را

 

تو ای تنها امید من

 

مرا یکدم به یاد آور

 

 

به یاد آور که اکنون بی تو خاموشم

 

ز خاطر ها فراموشم

 

ز خاطر ها فراموشم

حسين آئينه نور خدائي است           

                                            وجودش عين مصباح‌الهدايي است
اگر قرآن ناطق مرتضي بود                  

                                                    حسين ايجاز آن در نينوا بود
بخوان اجمال و تفضيل امامان              

                                                زخم يک جرعه زن با تشنه‌کامان
گرين يک جرعه از جام حسين است      

                                          نصيبت نور آفاق و شين و عين است
بنازم شور مرکب راندنش را               

                                                     فراز نيزه قرآن خواندنش را
عبورش را ز خط آتش و خون               

                                                 حضورش را در اوج هفت گردون
سپرافکندن شب را به پايش               

                                                  طلوع صبح را در چشمهايش
غبار سم اسبش چون که خيزد           

                                              به مستي سرمه در چشم تو ريزد
شهامت شرح قاموس حسين است     

                                             شجاعت آستان بوس حسين است

در را گشودم روی او                دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا                 از غم بیاموزید وفا

غم با آن همه بیگانگی           هر شب به من سر می زند

فرار از خود به سوی غم        یا که از غم گریزانی

مهربانی را از کودکی آموختم که آبنباتش را به دریاچه نمک ریخت تا شیرین شود

                                                          (شما انتخاب کنید فرد صالح را!!!)

این روزها همش فکر میکنم که آخرهای کارمه ...

مدیریت{بی تو انگار دلم کسی را گم کرده است}

هرگز به دنبال کسی نباش که بتونی با اون زندگی کنی، به دنبال کسی باش که نتونی بی اون زندگی کنی

عاقبت بايد رفت

             عاقبت بايد گفت

                  با لبي شاد و دلي غرفه به خون

                                                    كه خدا حافظ تو

 گر چه تلخ است ولي بايد اين جام محبت شكست

                                     گرچه تلخ است ولي بايد اين رشته الفت بگسست

       بايد از كوي تو رفت   

 دانم از داغ دلم بي خبري 

و نداني كه كدام جام شكست  كه كدام رشته گسست

                          گرچه تلخ است پس از رفتن تو خو نمودن به غم و تنهايي

 عاقبت بايد رفت

                 عاقبت بايد گفت

          با لبي شاد و دلي غرقه به خون كه

                                                            خداحافظ تو...

تا که رفتیم همه یار شدند         خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست         نه در آن وقت که اقبال شکست

                                                 لاله آسا داغدار چشم توست

   از نسیم و پنجره پرسد تو را

                                            آنکه هر شب بیقرار چشم توست

    یک نفر عاشق ترینم کرده

                                                حتم دارم کار کار چشم توست

     ردپای آهوان این دیار

                                                  در مسیر آبشار چشم توست

    عاشقانه پلک بگشا خوب من

                                               آره این دل بیقرار چشم توست.

توی اخرین تماست گفتی از یاد تو رفتم

گفتی عاشقی دوروغه پس هوس بود هر چی گفتم

دلم چه ساده باختم به نگاه پر فریبت

چه اتیشی می سوزونه اون دو تا چشم نجیبت

دیگه حرمتی نذاشتی واسه این دل دیوونه

دلم شکستی باشه تو فقط یادت بمونه

بعد تو جایی ندارم واسه موندن ای غریبه

رفتنت راستی چه محضه نه دروغه نه فریبه

 تنهايم گذاشت خواهشي دارم.....

 تو در تنها ترين تنهاييش تنهاي تنهايش نزار...

کسی آهسته می خواند سرود خوب بودن را

و این اندوه درمانده  تو را می خواهد  ای رویا

تو  را  که  رنگ و بوی  تو  هوای  تازگی  دارد

 طلوع  روز  خوشبختی  کلام  سادگی  دارد

تو را که مثل خواب گل , لطیف و نرم و زیبایی

حدیث  روشنی  بخش  دل  غمگین  تنهایی

تو را که مثل شب بوها , گل گلدان احساسی

به رنگ  مریم  و  پونه  شمیم  غنچه یاسی

تو را که مثل شبنم ها ز هرم عشق لبریزی

رها از  رخوت و غربت , جدا از اشک پاییزی

تو را می خواهم ای رویا تو را که جنس بارانی

میان دفتر قلبم بگو تا کی تو می مانی ؟ ...

وقتي كه شب پر از گريه هراس مرگه

باد پايئزي تو فكر چيدن يدونه برگه

وقتي تو چله سرما تك درختي تنهاست

به كدوم اميدي واهي بگه خورشيد پشت ابراست؟

وقتي عاشقي سياه مست با دوچشماي گريون

كنج ميخونه ميشينه از غم زمونه داغون

فقط اونه كه مي دونه شب سياه وراه درازه

اوني كه دلش را برده دنيا شم ميخواد ببازه

من همون يه دونه برگم كه رسيده وقت مرگم

كي ميدونه شايدم تو بگيري دستاي سردم

شايدم درخت پيرم كه تو چنگ باد اسيرم

كاشكي تو باشي بهارم ببينم كه جون ميگيرم

ببينم عاشقي شادم كه به كام دل رسيده

با دو تا چشماي نازت به خود خدا رسيده

من ميخوام كه سبز باشم تا دوباره پا بگيرم

سراغ تو رو تو ابرا از خود خدا بگيرم

اگه تو باشي كنارم ديگه غصه اي ندارم

شعرامو واست ميخونم سر رو شونه هات مي زارم

من ميدونم با تو بودن واسه من فقط يه روياست

ولي روياي قشنگت واسه من تموم دنياست

تو همون عزيز نازم تو همه راز و نيازم

پا گذاشتي توي قلبم خونتو اينجا ميسازم

 تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم

رفتي و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شد

من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم